Как я шалил

Однажды я спрятался в своём комнате под кроватью. Мама искала, искала меня но не нашла. Потом пришел папа он тоже искал меня и не нашёл. Пришла сестра и кричит: ,,Алекс,Алекс выходи, я некому не скажу,,. Но я знал что она шустрая и не вышел. Они стали беспокоится. И тогда я вышел и сказал ,,бом,,.

Хитрый козел

Жил старик со старухой. У них никого не было, только один козел. Этот козел жил с ними в доме.

Однажды бежит козел по полю, а на встречу ему волк.

Испугался козел, убежал  на двадцать метров в лес и спрашивает у волка:

— Не видал ли ты, волк, двух волков.

— На что тебе их?

— Подраться, побадаться-говорит.

Испугался волк и говорит:

— Видел — они за двумя болотами. И убежал.

Козел побежал по дорожке и опять на встречу ему волк.

Испугался козел, убежал  на пять метров в лес и спрашивает у волка:

— Не видал ли ты, волк, двух волков.

— На что тебе их?

— Подраться, побадаться.

– Ну-ко, давай со мной бороться!

Ему козел и говорит:

— Давай. Мне ведь надо рогами — так давай разбежимся!

Согласился волк. Стал козел разбегаться — да и убежал домой.

А волк и до сих пор его ждет в лесу. Козел был очень хитрый и обманул двух волков.

Շունն ու Կատուն

Հովհաննես Թումանյան

I

Ժամանակով Կատուն ճոն էր, Շունն էլ գլխին գդակ չուներ, Միայն, գիտեմ ոչ` որդիանց որդի, Ճանկել էր մի գառան մորթի:

Եկավ մի օր, ձմեռվան մտին, Կատվի կուշտը տարավ մորթին:

— Բարի’ աջողում, ուստա Փիսո, Գլուխս մրսեց, ի սեր աստծո, Ա՛ռ էս մորթին ու ինձ համար

Մի գդակ կարի գլխիս հարմար: Վարձիդ համար միամիտ մնա՛, Համա-համա շատ չուշանա:

— Աչքիս վրա, քեռի Քուչի, Մի գդակ ա, հո մի քուրք չի․

Քու թանկագին խաթեր համար Ուրբաթ օրը համեցեք տար: Փողի մասին ավելորդ ա, Մեր մեջ խոսելն էլ ամոթ ա, Ի՜նչ մեծ բան ա, տո՜, հե՛ր oրհնած,

Միա՜յն, միա՜յն մի գդակի վարձ:

Ուրբաթ օրը քեռի Քուչին` Ուստից առաջ` բաց-բաց կուճին Թափ-թափ տալով` ծանր ու մեծ, Ուստա Կատվի շեմքում կանգնեց.

— Ուստեն ո՞ւր ա… փափախս ո՞ւր ա… — Մի քիչ կացի, հրես կերևա:

II

Ուստեն եկավ քուրքը հագին, Շանը տեսավ, բեղի տակին Իրեն-իրեն քիչ փընթփընթաց,

Ու մուշտարու վրա թնդաց. — Ցուրտը տարա՞վ… վա՜հ, տնա՛շեն, Չես թող անում մի շունչ քաշեն. Հեշտ բան հո չի՞, հլա նոր եմ Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ:

— Դե հե՛ր օրհնած, էտե՛նց ասա, Էդ բարկանալդ էլ ընչի՞ս ա: Փող եմ տվել, վախտին կարի, Թե չէ` ասա, էգուց արի: Հա՛մ ասում ես, հա՛մ չես կարում,

Հա՛մ խոսում ես, վրես գոռում, Հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ, Քանի, ախպեր, գնամ ու գամ… Ասավ Քուչին ու նեղացած Վերադարձավ գլուխը բաց:

III

Մին էլ եկավ, դարձյալ չկար. Էս անգամը դիպան իրար. Էլ անպատիվ, անկարգ խոսքեր,

Էլ հին ու նո՜ր, էլ հերն ու մե՜ր, Էլ գող Փիսո՜, էլ քաչալ Շո՜ւն…

Բանը հասավ դիվանբաշուն: Շունը մինչև գնաց, եկավ, Ուստա Կատուն կոտրն ընկավ, Գլուխն առավ ու մի գիշեր Հայդե՛, կորավ. Էն կորչիլն էր․․․

IV

Էն օրվանից մինչև օրս էլ Շունն էս բանը չի մոռացել, Մտքում հլա դեռ պահում ա, Որտեղ Կատվին պատահում ա, Վեր ա թըռչում, վրա վազում,

Իրեն մորթին ետ ա ուզում. Իսկ սևերես Կատուն հանկարծ Ետ ա դառնում ու բարկացած Փշտացնում ա. մթամ նոր եմ Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ:

Ճոն – մորթուց, կաշվից հագուստ կարող որդիանց որդի – որտեղից որտեղ ճանկել – թռցնել, ձեռք գցել ձմեռնամուտ – աշնան վերջը, ձմռան սկիզբը կուշտը – մոտ քուրք – մուշտակ կուճի – գլուխ հրես – ահա, հիմա մուշտարի – հաճախորդ վախտին – ժամանակին ցրցամ տալ – ջուր ցանել, որ փափկի դիպան իրար – կռվեցին, վիճեցին դիվանբաշի – դատավոր կոտրն ընկնել – աղքատանալ, սնանկանալ մթամ – իբր

  1. Քո կարծիքով կատուն ինչպիսի՞ն է: Ինչո՞ւ ես այդպես կարծում:

Կատուն խաբեբա է, անարդար է, անկուշտ է և ավազակ է։ Որովհետև նա չտվեց գդակը շանը և պահեց իրեն։

  • Շունն ինչպիսի՞ն է: Ինչո՞ւ ես այդպես կարծում:

Շունը միամիտ էր, արդար և հավատաց ու վստահեց կատվին։

  • Շան անունից բողոք գրի՛ր կատվի դեմ:

Խաբեբա կատուն գողացել է իմ մորթին և չի կարել իմ գդակը և հետո դեռ ինքն է նեղացել։ Խնդրում եմ բացատրեք նրան, որ այդպես պետք չէ վարվել։

  • Կատվի անունից արդարացի՛ր:

Ես սխալ եմ արել և զղջում եմ, այլևս նման բան չեմ անի, կկարեմ գդակը և շուտ կտամ քեզ։

Continue reading Շունն ու Կատուն

«ԳՈՒՅՆԶԳՈՒՅՆ ԹԱԳԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆ»

Ես այս ձմեռային ճամբարի ընթացքում կարդացել եմ «Գույնզգույն Թագավորություն» գիրքը։ Այս գիրքը ինձ հասկացրեց, որ պետք է լինել բարի և երբեք պետք չէ շուտ նեղանալ։ Այս գրքի հերոսներն էին Իլեն, Ակիրսը, Նուրիսը, Վինզան, Չինտամը, Խարունա տատիկը և այլն։ Ինձ դուր է եկել Իլեի կերպարը, որովհետև նա շատ բարի է, ուժեղ է, ինքնավստահ, հպարտ և ընկերասեր։ Ինձ ամենաշատը դուր չեկավ Ակիրսը, որովհետև նա չար, ստախոս, բոլորին նեղացնող և տհաճ մարդ է։ Ես կուզեի հայտնվել այնտեղ, որ փոխեի նրանց կյանքն ու շրջապատը, որ այլևս այնտեղ առատ ձյուն չլիներ և  շուրջը գեղեցիկ ու գույնզգույն լիներ։

MIND CENTER-Լեգո և Ռոբոտաշինություն

 Մենք դասարանով գնացել էինք Mind Center։ Այնտեղ մենք կառուցեցինք լեգոներով տարբեր առարկաներ և ծանոթացանք ռոբոտաշինությանը։ Սկզբում ես լիարժեք պատրաստեցի իմ լեգո մեքենան։  Ապա բոլորով մաիսին անցանք ռոբոտաշինությանը: Պատրաստեցինք ռոբոտ ավտոմեքենա, կպցրեցինք դա ipad-ին և սկսեցինք քշել մեր ստեղծած ավտոն։ Սեղմելով՝ ipad-ի կոճակի վրա, այն կառավարում էր մեքենան։ Շատ ուրախ տուն վերադարձանք։

Continue reading MIND CENTER-Լեգո և Ռոբոտաշինություն

Ղափամայի Ծես

Դ – Դդում վիտամիներով հարուստ

Դ – Դդմի ծեսին ղափամա ես դու դառնում

ՈՒ – ՈՒմ որ ասես զարմացնում

Մ – Մեր սեղանը զարդարում:

***

Դեղին փոքրիկ կաթսա է

Լի չիր, չամիչ ու մեղրով

Թոնիր է նա մտնում

Դդմի ծեսին մասնակցում:

(ամափաղ)

Այց Փոքրիկ Էնշտեյն Թանգարան

Մենք դասարանով նախորդ ուրբաթ այցելեցինք  Փոքրիկ Էնշտեյն թանգարանը։ Դիտեցինք զարմանալի փորձեր և լսեցինք հետաքրքիր պատմություներ։ Փորձերից ամենաշատը ինձ դուր եկավ, երբ մենք դիպչեցինք երկաթի գնդին, ստեղծվեց մագնիսական դաշտ և մեր մազերը բարձրացան վերև։ Ես ինձ համար նոր բացահայտում արեցի, երբ ձեռքը սեղմես մեկ մեխի, կցավի և կծակի, բայց եթե նույնը անես շատ և խիտ մեխերի դեպքում, ոչ մի ցավ չես զգա։ Թանգարանում կար մի երաժշտական գործիք, որը առանց ստեղներին սեղմելու նվագում էր դաշնամուրի նման։

Ես շատ սիրեցի այս թանգարանը։