Մենք այսօր գնացել էինք Սերգեյ Փարաջանովի տուն թանգարան։ Այնտեղ մենք իմացանք, թե ինչքան շատ կոլաժներ ունի նա։ Քանի որ Սերգեյ Փարաջանովը ձկների սիրահար է եղել, նրա կոլաժների մեծ թաքնվել է սնդուկում և մնացել այնտեղ, մինչև դասերի ավարտը։ Իսկ ամենավերջում մենք պատրաստեցինք մեր ձերքերով կոլաժներ մեծ թխտի վրա։ Շատ սիրուն ստացվեց։ Վերադարձանք տուն շատ տպավորված։
Моя мама очень заботливая она очень любит нас, и мы тоже. она очень вкусно готовит, хорошо учит и лечит. Когда я и моя систра соримся она успокаивает нас и мы не соримся. Наша мама очень весёлая, играет снами всегда.
Ծնվել է 1924 թվականի հունվարի 9-ին Թբիլիսիում, որտեղ էլ ավարտել է միջնակարգ դպրոցը: 1945 թվականին ընդունվել է Կինոմատոգրաֆիայի Պետական Ինստիտուտ` ռեժիսյուրայի բաժին և սովորել է Իգոր Սևչենկոյի ղեկավարության ներքո: 1952 թվականին նա սկսեց աշխատել Ալեքսանդր Դովժենկո Ֆիլմ կինոստուդիայում` Կիևում, որպես ֆիլմերի ռեժիսոր:
Մինչև 1963 թվականը նա հանդիսացել էր չորս ոչ այնքան ուշագրավ լիամետրաժ գեղարվեստական ֆիլմերի և երեք կարճամետրաժ դոկումենտալ ֆիլմերի ռեժիսոր: 1964 թվականին նրա «Մոռացված նախնիների ստվերները» («Հրեղեն ձիերը»), բերեցին նրան համաշխարհային հռչակ: Պարադոքսալ կերպով նրա խնդիրները սկսվեցին հենց այս ֆիլմից:
1965 թվականին նա սկսեց աշխատել «Կիևի որմնանկարները» հակապատերազմական ֆիլմի վրա, որի նկարահանումները շուտով արգելվեցին:
1966 թվականին Փարաջանովին հրավիրեցին Հայաստան, որտեղ էլ նա սկսեց աշխատել «Սայաթ-Նովա» ֆիլմի վրա:Մեծ դժվարություններ հաղթահարելուց հետո այս ֆիլմը 1969 թվականին բարձրացավ էկրան` վերնագրված «Նռան գույնը»:
Սա համարվում է նրա լավագույն աշխատանքը, որից հետո 15 երկար ու ձիգ տարիներ նա զրկվեց ֆիլմ նկարահանելու հնարավորությունից:
Մեծ անդունդ էր բաժանում պոետական կինոն, որի փայլուն ներկայացուցիչն էր հանդիսանում Փարաջանովը և հատկապես նրա կինոյի լեզուն, Սովետական Պաշտոնական արվեստից։
Փարաջանովը կեղծ մեղադրանքներով երկու անգամ ձերբակալվել է` Ուկրաինայում (1974-1978) և Թիֆլիսում (1982)։ Այս տարիներին ակնհայտ դարձավ նրա հիանալի արվեստագետի տաղանդը: Նա սովորություն ուներ ասելու. «Ինձ թույլ չեն տալիս ֆիլմեր նկարել և ես սկսել եմ ստեղծել կոլաժներ: Կոլաժը խտացված ֆիլմն է»:
Ս. Փարաջանովի թանգարանում կան հազարավոր աշխատանքներ. կոլաժներ, նկարներ, հավաքածուներ, տիկնիկներ:
Իր կյանքի վերջին տարիներն նա ևս երկու ֆիլմ նկարեց «Ջորջիա-ֆիլմ» ստուդիայում. «Լեգենդ Սուրամի ամրոցի մասին» և «Աշիկ Քերիբը»։
Սերգեյ Փարաջանովը մահացել է 1990 թվականին Երևանում, որտեղ 1991 թվականին բացվեց նրա թանգարանը:
Ուրբաթ օրը մենք գնացել Էինք Հովհաննես Թումանյանի թանգարան: Այնտեղ մենք տեսանք նրա ստեղծագործությունների և հեքիաթների պատկերները: Իմացանք նրա մտերիմ ընկերոջ անունը՝ Ղազարոս Աղայան: Տեսանք Թումանյանի լուսնային շողքը մթության մեջ, տեսանք նրա շորերը, գլխարկը և փայտը: Թանգարանում կար նրա գրադարանի 8000 գիրք: Այնտեղ իր տնից շատ հետաքրքիր իրեր կային: Վերադարձանք տուն շատ տպավորված:
Дорогая Гаяне Парванян.
Вы обещали нам вместе пойти в горы покататься на лыжах.
Ալեքսանդր Հովսեփյան 