One by one, the dwarfs introduced themselves.
“I’m Doc.”
“I’m Grumpу.”
“I’m Bashful.”
“T’m Sleepy.”
“I’m Sneezy.”
“I’m Happy.”
“And he’s Dopey,” they all shouted together. Down in the dungeon, the Queen cast a magic spell to
disguise herself as an old pedlar woman. Then, chanting
magic spell, she dipped a bright red apple into a pot of
bubbling poison.
D
“One bite of this and Snow White will fall into
a sleep as if dead,” she cackled. “Only a kiss
from her true love will wake her!”
Meanwhile, back in the castle,
the wicked stepmother said the
special words to the magic mirror,
and the mirror replied:
“Snow White, who dwells with the seven dwarfs,
Is as fair as you and as fair again.”
she
The
screamed.
Queen was furious. “SnowWhite must still be alive!” She vowed to get rid of Snow White once and for all. Snow White took one bite and fell
to the floor as if dead.
“Now I’m the fairest in the land!”
cried the wicked Queen, before fleeing.
Luckily, Snow White’s forest friends
had seen what had happened and
went to fetch the seven dwarfs. The very next day, after the
dwarfs had left for work, the old
pedlar woman called on Snow
White selling apples.
“Try one, pretty maid,” said the
pedlar, handing Snow White an
apple. “One bite and all your
dreams will come true.”
As the dwarfs rushed towards the cottage,
they spotted the Queen running away.
They chased her through the
forest and up the mountain. The wicked Queen tried
to roll a huge boulder on
the dwarfs. But it rolled
back and pushed her over
the side of the mountain never to be seen again. When the dwarfs returned to the cottage, they found Snow
White lying on the floor as if she were dead. They could not
wake her, so they took her into the forest. They placed her on
a special bed and kept watch over her every day. The months slowly passed. Snow White’s bed was covered
with leaves, then snow, and then the blossoms of spring.
She still did not wake up. One day, a handsome young man came riding through the forest. He was the Prince who had fallen in love with Snow
White by the castle well. When he saw the Princess, he got
down from his horse, leant over her and kissed her. All at once, Snow White’s eyes fluttered open.
“She’s awake!” the dwarfs cried, excitedly. The wicked Queen’s spell was broken.
Before Snow White left to begin her new life with the Prince, she kissed each of the dwarfs. “I’ll come and see you very soon,” she promised them. The dwarfs watched the Prince lead Snow White
away to her new life. They knew they would miss her
but they also knew that she and the Prince would
live happily ever after.
Թզուկներին հաջողվեց հասնել ննջարան հենց այն պահին, երբ սպիտակաձյունիկը զարթնեց։
– Ո՞վ ես դուք, հարցրին նրանք։
– Իմ անունը Սպիտակաձյունիկ է, ասաց նա։ Նա բացատրեց, թե ինչ էր անում այնտեղ։ Հետո հարցրեց փոքրիկ թզոիկներին, թե ովքեր էին նրանք։
Թզուկները ներկայացան մեկ առ մեկ։
Ես բժիշկն եմ։
Ես դժգոհն եմ։
Ես ամաչկոտն եմ։
Ես քնկոտն եմ։
Ես փռշտումն եմ։
Ես երջանիկն եմ։
Իսկ նա Անմիտն է, բոլորը միասին բացականչեցին։
Նկուղում թագուհին կախարդական հրաշագործություն արեց՝
ինքն իրեն ծեր մուրացկանի կերպարանք տալու համար։
Հմայություններ ասելով՝ նա վառ կարմիր խնձորը ընկղմեց թունավոր
եռացող կաթսայի մեջ։
«Մի կծում, և Սպիտակաձյունիկը կընկնի
մահվան նման քնի մեջ», ասաց և ծիծաղեց նա։
«Միայն իր իսկական սիրո համբույրը կարթնացնի նրան»։
Մինչ այդ, դղյակում չար մայրախորթը
կախարդական բառերը ասաց հայելուն,
և հայելին պատասխանեց․
«Սպիտակաձյունիկը, որը բնակվում է յոթ թզուկների հետ, գեղեցիկ է ինչպես դու և կրկին գեղեցիկ»։
Թագուհին բարկացավ։ «Սպիտակաձյունիկը դեռ կենդանի է», գոռաց նա։
Նա երդվեց վերջնականապես ազատվել նրանից։
Սպիտակաձյունիկը մեկ կծում կերավ և ընկավ գետնին, կարծես մեռած լիներ։
«Հիմա ես եմ երկրի ամենագեղեցիկը»,
ձայնեց չար թագուհին և փախավ։
Բարեբախտաբար, Սպիտակաձյունիկի անտառային թզուկ ընկերները
տեսել էին ինչ է կատարվել և
վազեցին գաճաճներին տեղեկացնելու։
Հաջորդ օրը, երբ գաճաճները գնացին աշխատանքի, ծեր
վաճառուհին այցելեց Սպիտակաձյունիկին, որը խնձոր էր վաճառում։
«Փորձիր մեկը, գեղեցիկ օրիորդ», ասաց
վաճառուհին՝ Սպիտակաձյունիկին խնձոր տալով։ «Մի կտոր, և քո բոլոր
երազանքները կիրականանան»։
Երբ գաճաճները շտապեցին դեպի խրճիթը,
նրանք նկատեցին թագուհուն, որը փախչում էր։
Նրանք հետապնդեցին նրան անտառով և լեռան վրայով։
Չար թագուհին փորձեց
մեծ քար գլորել նրանց վրա։
Բայց քարը հետ գլորվեց
և նրան նետեց լեռան ձորը՝
այլևս երբեք չերևալու համար։
Երբ թզուկները վերադարձան խրճիթ, գտան Սպիտակաձյունիկին՝ գետնին պառկած, կարծես մահացած լիներ։ Նրանք չկարողացան նրան արթնացնել, ուստի նրան տարան անտառ։ Նրան դրեցին հատուկ մահճակալի վրա և ամեն օր հերթապահում էին կողքին։
Անցան ամիսներ։ Սպիտակաձյունիկի մահճակալը ծածկվեց տերևներով, հետո՝ ձյունով, ապա՝ գարնան ծաղիկներով։ Նա դեռ չէր արթնանում։
Մի օր գեղեցիկ մի երիտասարդ անցավ անտառով։ Դա այն արքայազնն էր, որը սիրահարվել էր Սպիտակաձյունիկին դղյակի ջրհորի մոտ։ Երբ տեսավ արքայադստերը, նա իջավ ձիուց, խոնարհվեց նրա վրա և համբուրեց։
Հանկարծ Սպիտակաձյունիկի աչքերը բացվեցին։
«Նա արթնացավ», գոչեցին թզուկները հուզմունքով։ Չար թագուհու կախարդանքը կոտրվեց։
Նախքան իր նոր կյանքը սկսելը արքայազնի հետ, Սպիտակաձյունիկը համբուրեց յուրաքանչյուր գաճաճի։
«Շատ շուտով կգամ ձեզ տեսնելու», խոստացավ նա։
Թզուկները նայեցին, թե ինչպես արքայազնը Սպիտակաձյունիկին տանում էր իր նոր կյանքի ճանապարհին։ Նրանք գիտեին, որ կկարոտեն նրան, բայց նաև վստահ էին, որ նա և արքայազնը կապրեն երկար ու երջանիկ։
Ալեքսանդր Հովսեփյան 