Մի մարդ էր լինում, որը արդեն անցել էր քառասուն տարեկան և աշխատում էր որպես ատամնաբույժ։ Մի օր նա գնում է մի ծաղրական ակնոց, որը ուներ ծիծաղելի բեղեր և չափազանց ծաղրական քիթ։ Նրա աղջիկը և կինը սկզբում ուշադրություն չդարձրին, մինչև նրանք նստեցին ընթրիքի։ Կինը հարցրեց, թե դա ինչ էր։ Նա պատասխանեց․ «Ի՞նչը, քիթը՞»։ Կինը ասաց․ «Այո, սա ինչ է»։ Նա պատասխանեց, որ խանութում տեսել է և պարզապես գնել։ Վեր կացավ։ Կինը հարցրեց․ «Ուր ես գնում»։ Նա ասաց, որ վերադառնում է աշխատանքի։ Կինը զարմացած հարցրեց․ «Բայց այդ քթո՞վ»։ Նա պատասխանեց, որ այո՝ հենց այդ քթով։ Նա գնաց աշխատանքի, և բոլոր հաճախորդները ապշած նայում էին նրան։ Նրանք հարցրեցին քարտուղարուհուն, որը նրա հետ աշխատել էր արդեն տասնհինգ տարի, թե արդյոք ատամնաբույժը խելքը թռցրել է։ Քարտուղարուհին զարմացած դեմքով ասաց, որ չգիտի։ Երբ նա վերադարձավ տուն, ինչպես միշտ պառկեց բազմոցին։ Կինը զայրացավ և ասաց․ «Արագ հանի այդ քիթը։ Հասկացանք, կատակն ունի իր տեղը, բայց բավական է»։ Սակայն նա պատասխանեց, որ դա կատակ չէ, և գնաց լոգանքի։ Նա լողացավ, հագավ իր պիժաման, նորից դրեց այդ կեղծ քիթը և գնաց պառկելու։ Կինը հարցրեց․ «Դու այսպես՞ ես քնելու»։ Նա պատասխանեց, որ այո՝ քնելու է և բոլորովին այլևս չի հանելու այն։ Կինը ամբողջ գիշեր նայում էր այդ կեղծ քթին և մտածում էր, որ իրենց կարիերան վերջացած է։ Աղջիկը մոտեցավ հորը և ասաց․ «Հայրիկ, կարո՞ղ ենք խոսել»։ Նա պատասխանեց՝ այո։ Աղջիկը ասաց, որ ցանկանում է խոսել նրա քթի մասին։ Ատամնաբույժը դժգոհեց, որ նորից միայն իր քթի մասին են մտածում։ Աղջիկը ասաց, որ այլևս չի կարող նայել հարևանների աչքերին, որովհետև հայրը դարձել է ամբողջ շենքի ծաղրածուն և փչացնում է իր ու մոր կարիերան։ Հայրը պատասխանեց, որ հենց մայրն է, որ կարիերան չի պահում։ բայց աղջիկը պատասխանե, որ չի կարող քայլել մի մարդու հետ, ով նման քիթ է կրում։ Հայրը պատասխանեց, որ այդ մարդը հենց ինքը՝ նրանց հայրը և մոր ամուսինն է։ Աղջիկը խոսքն ավարտեց ասելով, որ եթե այդպես է, ապա նա այլևս իր հայրը չէ։ Կինը և աղջիկը հավաքեցին իրենց իրերը և հեռացան։ Հայրը մնաց մենակ։ Նա մտածում էր, թե ամեն ինչ նույնն է մնացել, սակայն իրականում այդպես չէր․ նա կորցրել էր իր կյանքի ամենակարևոր բանը՝ իր ընտանիքը։