Տերյանի ժամանակները սկսվել են շատ վաղուց՝ դեռ մինչև նրա ծնվելը Ջավախքում և մինչև 1908-ին «Մթնշաղի անուրջները» գրքի հրապարակումը։ Նրա ծնունդը կարծես նախասահմանված էր այդ սրբազան հողում՝ Աբուլի ու Մթին սարերի գրկում, որտեղ բնությունը, լռությունն ու հոգևոր կյանքը ձևավորել էին նրա ընտանիքի մտածողությունը։
Վահան Տերյանը եկավ ու միացավ հայ հոգևոր ու գրական մեծ ավանդույթին՝ Սուրբ Մեսրոպի, Նարեկացու և մյուսների կողքին՝ հարստացնելով հայ խոսքն ու հոգին։ Նրա ստեղծագործությունը դարձավ մեր մշակույթի անբաժանելի մասը։
Միևնույն ժամանակ Տերյանը միայն բարձր ու խորհրդավոր կերպար չէ․ նա կենդանի բանաստեղծ է, որը յուրաքանչյուր սերնդի հետ նորովի է խոսում։ Նրա տողերում զգացվում է հայ ժողովրդի կարոտը, հայրենիքի ու հողի հետ կապը, և այդ կապի խոր իմաստը։